Alain Resnais'in yönettiği ve Marguerite Duras'ın senaryosunu yazdığı 1959 yapımı Hiroshima Mon Amour, Yeni Dalga sinemasının öncü ve unutulmaz eserlerinden biridir. Film, Hiroşima'da bir film çekimi için bulunan Fransız bir aktris (Emmanuelle Riva) ile Japon bir mimar (Eiji Okada) arasında geçen kısa ama yoğun bir ilişkiyi merkezine alır. İkili, tanıştıkları andan itibaren derin bir bağ kurar ve bu bağ, kişisel hafıza ile kolektif tarihin travmaları arasında gidip gelir.

Film, sadece bir aşk hikayesi anlatmakla kalmaz, aynı zamanda II. Dünya Savaşı'nın yarattığı yıkımı, özellikle de Hiroşima'nın atom bombası felaketini, karakterlerin kişisel geçmişleri üzerinden sorgular. Fransız kadınının savaş sırasında yaşadığı ilk aşk ve kayıp acısı, Japon erkeğin yaşadığı şehrin toplu trajedisiyle iç içe geçer. Resnais, belgeselci bir yaklaşımla Hiroşima'nın arşiv görüntülerini kurgulayarak, bireysel ve toplumsal belleğin nasıl şekillendiğini ustalıkla gözler önüne serer.

Emmanuelle Riva ve Eiji Okada'nın sade, içten ve güçlü performansları, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Diyaloglar şiirsel ve düşündürücüdür. Görsel anlatım, zaman atlamaları ve kesmelerle zenginleştirilmiş, izleyiciyi düşünmeye ve hissetmeye davet eden bir yapı sunar. Hiroshima Mon Amour, sinema tarihinde konusu ve anlatım biçimiyle çığır açmış, izleyiciye unutma ve hatırlama üzerine derin bir sorgulama yaşatan bir başyapıttır. Sanat sinemasına ilgi duyan herkesin mutlaka izlemesi gereken, evrensel temaları ele alışıyla zamanın ötesinde bir filmdir.