Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò, or the 120 Days of Sodom', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve işkence rejimi uygular. Film, bu süreci 'Cehennem Çemberi', 'Dışkı Çemberi' ve 'Kan Çemberi' gibi bölümlerle anlatır.

Pasolini, bu şok edici görüntüleri, faşizmin mekanik şiddetini, iktidarın yozlaşmasını ve tüketim toplumunun insan bedeni ve ruhu üzerindeki tahakkümünü eleştirmek için bir metafor olarak kullanır. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir şekilde sunulur; kurbanlar ve cellatlar arasındaki güç dinamikleri, duygusallıktan arındırılmış bir belgesel tarzıyla aktarılır. Bu tercih, izleyiciyi duygusal özdeşleşmeden uzaklaştırarak, olan biteni daha analitik bir şekilde yargılamaya iter.

'Salò' izlemek kolay bir deneyim değildir. Aşırı şiddet sahneleri ve rahatsız edici temaları nedeniyle birçok ülkede yasaklanmış veya kesilmiştir. Ancak, film sadece şok için şok üretmez. Pasolini'nin siyasi ve felsefi niyeti, izleyiciyi iktidarın doğası, itaatin mekaniği ve sistemli zulmün banalitesi üzerine derin bir sorgulamaya davet eder. Görsel şiirsellikle bezeli acımasız bir tablo çizen film, sanatın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve rahatsız edici bir aynadır. Sadece güçlü bir mideye ve entelektüel meraka sahip izleyicilere hitap eder.