Federico Fellini'nin 1969 yapımı 'Satyricon'u, sinema tarihinin en kişisel ve görsel olarak çarpıcı yönetmenlerinden birinin Antik Roma'ya dair vizyoner bir yorumudur. Film, Petronius'un aynı adlı eserinden esinlenerek, birinci yüzyıl Roma'sında geçen birbirinden kopuk, mitolojik ve bazen grotesk hikayeler serisini perdeye taşır. Geleneksel bir anlatı yapısını reddeden Fellini, izleyiciyi karakterler Encolpius ve Ascyltus'un aşk, ihanet, açgözlülük ve arzu labirentinde sürüklenen epizodik bir yolculuğuna çıkarır.

Fellini'nin yönetmenliği, filme damgasını vuran rüyamsı ve bazen kabusa dönüşen bir atmosfer yaratır. Dekorlar, makyaj ve kostümler, antik dünyayı tarihsel bir yeniden canlandırmadan ziyade, bir sanatçının zihninde canlanan canlı, renkli ve çarpıtılmış bir tablo olarak sunar. Oyunculuk performansları, filmin genel stilize ve tiyatral tonuyla uyumludur; karakterler daha çok bu antik ve yabancı evrenin sembolleri gibi hareket ederler.

'Satyricon', sadece bir dönem draması değil, uygarlığın çöküşü, insan doğasının ilkel dürtüleri ve sanatsal ifadenin sınırları üzerine düşündürücü bir çalışmadır. Görsel ihtişamı, cesur anlatımı ve benzersiz yönetmen vizyonu ile izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, yabancı ve büyüleyici bir dünyanın aktif bir kaşifi haline getirir. Sinema sanatına ilgi duyan, avangard ve şiirsel anlatımları takdir eden her izleyici için mutlaka izlenmesi gereken, zamanın ötesinde bir başyapıttır.