John Carney'in yönettiği 2016 yapımı Sing Street, 1980'lerin Dublin'inde geçen, müziğin dönüştürücü gücünü anlatan samimi bir büyüme hikayesidir. Film, ailesinin mali sorunları nedeniyle katı bir Katolik okuluna transfer olan 15 yaşındaki Conor'u (Ferdia Walsh-Peelo) merkezine alır. Okulun zorbaları ve evdeki gerginliklerle boğuşurken, mahalleden gizemli ve ilham verici bir kız olan Raphina'ya (Lucy Boynton) aşık olur. Onun dikkatini çekmek için hiç var olmayan bir müzik grubunda çaldığını söyler ve bu beyaz yalan, 'Sing Street' adlı gerçek bir grubun doğuşuna yol açar.

Conor, abisi Brendan'ın (Jack Reynor) geniş plak koleksiyonundan ve rehberliğinden ilham alarak, 80'lerin new wave, post-punk ve pop tarzlarını harmanlayan şarkılar yazmaya başlar. Grubun gelişimi, Conor'un özgüven kazanması ve kendi sanatsal kimliğini keşfetmesiyle paralel ilerler. Ferdia Walsh-Peelo'nun naif ve içten performansı, karakterin savunmasızlığını ve tutkusunu mükemmel yansıtır. Lucy Boynton ise Raphina'nın kırılganlığını ve ulaşılmaz görünen hayalperestliğini ince bir şekilde işler.

John Carney, 'Once' ve 'Begin Again' filmlerinden tanıdığımız müzikal anlatım tarzını burada gençlik enerjisiyle birleştirir. Orijinal şarkılar ("Drive It Like You Stole It", "Up") sadece dinlenmekle kalmaz, karakterlerin duygusal yolculuklarının ayrılmaz bir parçası haline gelir. Film, yaratıcılığın kişisel kaçış ve ifade aracı olabileceğini, aynı zamanda gençliğin karmaşık duygularını -aşk, kardeşlik, aidiyet arayışı- evrensel bir şekilde ele alır.

Sing Street izlemek için birçok neden var: sıcak ve mizah dolu senaryosu, unutulmaz müzikleri, dönemin atmosferini başarıyla yansıtan kostüm ve set tasarımları ve en önemlisi, izleyiciye ilham veren, umut dolu bir öykü sunması. Müziğin hayatı değiştirme gücüne inanan, nostaljik ama taze hisseden bu film, sadece bir gençlik komedisinden çok daha fazlasıdır.