Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 yapımı 'Ayneh' (The Mirror), İran sinemasının sınırları zorlayan önemli örneklerinden biridir. Film, okul çıkışı annesi tarafından alınmayı bekleyen küçük Mina'nın, beklemekten sıkılıp eve kendi başına dönmeye çalışmasını konu alır. Ancak bu basit yolculuk, Tahran'ın kalabalık sokaklarında beklenmedik bir maceraya dönüşür.

Filmin en çarpıcı yanı, hikayenin ortasında gerçekleşen meta-anlatısal dönüşümdür. Mina karakterini canlandıran Mina Mohammad Khani, bir noktada film çekmek istemediğini söyleyerek seti terk eder. Bu radikal hamle, filmi kurmaca ile gerçeklik arasındaki ince çizgiyi sorgulayan benzersiz bir deneyime dönüştürür. Seyirci, bir çocuğun kayboluş hikayesinden, sinemanın kendisi üzerine derinlemesine düşünmeye başlar.

Panahi'nin yönetmenliği, sıradan insanların günlük yaşamlarını samimi ve doğal bir şekilde yansıtırken, kameranın gözlemci tavrı izleyiciyi Tahran sokaklarının gerçekliğine davet eder. Mina Mohammad Khani'nin performansı ise olağanüstü derecede doğal ve inandırıcıdır; profesyonel olmayan bir çocuk oyuncudan beklenmeyecek bir içtenlik taşır.

'Ayneh', sadece bir kayboluş hikayesi değil, aynı zamanda sinema sanatının doğası, çocukluk, özgürlük ve kentsel yaşam üzerine çok katmanlı bir düşüncedir. İran sinemasının şiirsel anlatım geleneği ile deneysel teknikleri birleştiren bu film, izleyiciyi pasif bir konumdan aktif bir katılımcıya dönüştürür. Sinemaseverler için vazgeçilmez bir deneyim sunan 'Ayneh', neden izlenmeli sorusuna, 'sinemanın ne olabileceğini yeniden düşünmek için' cevabını veriyor.